غبار زائر اهل بيت عليهم السلام اهل بيت عليهم السلام در قلّه‌اى از رحمت و كرامت هستند كه حتى از طريق گرد و غبار زائرانشان انسان را به منطقهء نجات و عرصهء رهايى از گمراهى و عذاب مىكشانند . ابوالحسن جمال الدين على بن عبدالعزيز موصلى حلّى از اديبان بزرگ و از مديحه‌سرايان اهل بيت عليهم السلام و شاعرى برجسته و انسانى فاضل بود كه در شهر حلّه مىزيست و در سال 750 قمرى در همانجا درگذشت و مزارش در شهر حلّه زيارتگاه معروفى است . او - چنان كه قاضى نوراللّه شوشترى در كتاب المجالس و زنوزى در كتاب رياض الجنة آورده‌اند - از پدر و مادرى ناصبى متولد شده بود . مادرش نذر كرده بود كه اگر پسرى از او متولد شود او را براى دزدى و غارت گرى در راه زائران حضرت امام حسين عليهم السلام بفرستد تا اموال زائران را غارت كند و آنان را به قتل برساند ! زمانى كه او به دنيا آمد و به عنفوان جوانى رسيد او را به خاطر اداى نذرش سر راه زائران فرستاد . هنگامى كه به نواحى مسيّب نزديك كربلا رسيد به انتظار ورود زائران نشست ولى خوابى سنگين او را فرا گرفت و در حالى كه خواب بود ، قافلهء زائران از جادّه گذشته ، گرد و غبار قافلهء زائران بر روى او مىنشيند در اين اثنا به خواب مىبيند كه قيامت برپا شده ، فرمان آمده كه او را به دوزخ دراندازند ولى آتش به خاطر آن گرد و غبار پاك به او نرسيد . در حالى كه از آن نيّت زشتش لرزان و ترسان بود از خواب بيدار شد . از آن پس ملازم ولايت اهل بيت عليهم السلام گشت و مدتى بسيار طولانى مقيم كربلا و ساكن حائر شريف حضرت امام حسين عليه السلام شد و از اين هنگام بود كه